کاغذ بازی (4)

-    خب، حالا چی کار کنیم؟

-        نمی­دونم.

-        این­جوری نمیشه. این­جوری نمیشه سناریو نوشت.

-        چرا دیگه. مشکلو که فهمیدیم، می­نویسیم.

-        خب که چی؟ آخرش؟ راه حل؟

-        این قضیه که یه راه حل مشخص کوتاه نداره. چی بگیم تو چند دقیقه مستند؟

-        ولی معلومه که از کجا باید شروع کرد.

-        همه باید از خودشون شروع کنن. اگه هر کس اصلاح رو از خودش شروع کنه، وضعیت خوب میشه. هیچ­کی نباید منتظر بقیه بشینه.

-        حالا که هرکسی شروع نمی­کنه، ما باید اول یقه کی رو بگیریم؟

-        چی بگم؟

-        بذار این­جوری بپرسم. تو از کدوم انتظار تغییر زودتر و بیشتر رو داری؟

-        خب معلومه، دانشگاه!

-        آفرین. درسته که تولیدکننده­ها و مسئولین هم باید خودشون رو اصلاح کنن، اما قبل از همه، از دانشگاه انتظار می­ره که قدم تو راه اصلاحات بذاره. همه­جای دنیا شروع تغییر رو از محیطای آکادمیک انتظار دارن، نه جاهای دیگه. عقل به راحتی اینو می­پذیره.

-        پس باید از دانشگاه شروع کرد؟

-        باید از اون کسایی شروع کرد که نقش اصلی رو تو دانشگاه بازی می­کنن.

-        رئیس دانشگاه؟

-        جدی گفتی؟

-        ظاهرا ... ولی نه، مجموعه مدیریت دانشگاه خیلی کاری نمی­تونه بکنه.

-        می­تونه، ولی نقش اصلی رو نداره. باید رفت سراغ استادا، اعضای هیئت علمی دانشکده­ها.

-        ولی قوانین و اجرای اون که با استادا نیست.

-        حداقل تو این زمینه، استادا گیر و گور قانون و مجری قانون رو ندارن. استاد تو حیطه کاری خودش، قدرت مطلقه داره.

-        یعنی هیچکی نمی­تونه به استاد بگه چی کار بکن چی کار نکن؟

-        تا حالا گفتن؟ استاد تو درس دادن آزاد آزاده. هرجور دلش بخواد درس می­ده. هر روشی که عشقش بکشه انتخاب می­کنه. اصلا کسی نمی­تونه خرده بگیره که دانشجو فهمید یا نفهمید، موثر بود یا نبود، قدیمی بود و وقت تلف می­شد یا  نمی­شد

-        تو نمره هم که هیچی! میتونه شاگرد اول کلاس رو بی دلیل بندازه، اونی که اصلا امتحان نداده رو پاس کنه.

-        تنها چیزی که برا استادا مهمه، تازه اونم استادای خوب و کوشا و منظم، تنها چیزی که مهمه، پیپیر دادنه.

-        پیپر... که اونم مال ارشدا و دکتراست. یعنی ملت تا آخر کارشناسی ول معطلن؟

-        البته بجز موارد استثنا!

-        یعنی ملت 16 سال درس می­خونن برا هیچی!

-        16 ساااال!!!!!

-        16 ضرب در یک میلیون دانشجوی ورودی هرساله چقدر میشه؟ تازه بیشتره!!

-        استادی که خوب و سریع پیپیر بده، می­تونه راحت استاد تمام بشه. کاندیدای نفر اول رشته خودش بشه. از دست مقامات دولتی جایزه بگیره. تو تصمیمیات اداره کشور شرکت کنه. دانشجوهای بهتری جذب کنه...

-        خب بسه دیگه. همین کافیه. پس تو می­گی باید رفت سراغ استادا؟

-        آره. امشب سناریو رو می­نویسیم، البته اگه خسته نباشی...

-        نه. نیستم. فردا می­ریم برا مصاحبه با تولیدکننده­ها...

-        همه... کارآفرینا، استادا، دانشجوها... البته با رویکرد نقد اعضای هیئت علمی دانشگاه­ها.

-        به ویژه در نقد پیپیر دادن.

-        شایدم بهتره بگیم کاغذبازی علمی!

...

پنج­شنبه

...

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 2 آبان 1390    | توسط: مخف    |    | نظرات()